دوباره در می زنم، سه باره، محکم، در را باز می کنند، می پرسم ببخشید، او اینجاست؟ می گوید متاسفم آقا، شما سالهاست که از اینجا رفته اید.. در را که می بندد محکم، با گذاشتن دست هایم روی آن ها گوش هایم را

خواسته ام را که گفتم، خواستند قیام نکنم، بلند نشوم، خیال می کردند جلوی آفتاب را می گیرم، که این خاکِ نفرینیِ نمکلاخ شده، بیشتر از این در سایه ها غرق می شود، ملغمه ای می شود از جادو و خونابه و مرگ، تا

و بعد قول داد رودخانه ها را پل به پل، شنا به شنا و حتی غرق به غرق پیش برود تا خودش را بازگرداند .

جاذبه ات حتی این طناب را هم ترسانده، که گلویم را چسبیده و ول نمی کند، جاذبه ات زمین می زند و بعد، به آسمان می برد .

بله، دیوار حاشا بلند است اما کسی که از آن بالا می رود، پیش تر از این ها سقوط کرده است .

دست کشیده به ریشه ی موهات، رد شده ازون چشما، تو سر زانوهات دویده، رسیده به سرخی نرم پاشنه ی پات، چرخ زده کل بدنتُ.. اجازه بده بازدمتُ ببوسم .

تو همه ی عکس ها، دست مینداختم دور گردنت، باید از یه جا بگیره تا نیفته آدمی که یه عمر، لق شده رو پاهاش، لق شده بودم که چشمام، دیگه در نمیرفت از دستم، بدون ولی، ولی بدون همه ی اون وقتایی که بودم برات، واسه این نبود که بخوام تاخیر بندازم زمین خوردنمُ، من عقب نکشیدم خودمُ هیچوقت، حتی وقتایی که میدونستم که تو هم، یه روز میزنی روی دست هام که گریه کردنمُ ببینی، که اگه کش میدی خودتو توی ذهنم، میخوای که خالی ترم کنی همه ش، که میخوای یه روز، تو گلوم بغضم رو جمع کنی و بگی، قاب کن این خداحافظی رو .

شبیه به اجسادی که از ته دریا به سطح آب ورم می کنند تا هوای تازه بگیرند، چشم هایش شبیه کسی بود که تمام عمرش را دیر رسیده و هربار که آنگونه زل می زد و سوالی می کرد، انگار که داشت دوتا سوال می پرسید .

سنگت را که به آینه ی این حرامزاده ها بزنی، قبله نمایشان هم می شکند .

آن دورها خورشید، ایستاده و تیغ می کشد، دریا غروب کرده است، می میرند در هر صورت، ستاره هایی که شنا می کنند تا به آفتاب برسند.

قدّ چقد خون میتونی فرار کنی از آسمونت؟ بهم بگو که چرخ نکردن ماهتُ نه، که قمرتُ عقربا قاپ نزدن، بگو که گیر نکردی به دُمش .

Henrik Naji - Ehtemal Baran Acidi